|
|
|
Geologie
Technische informatie
Groep: Oxiden
Kristalstelsel: geen (amorf)
Chemische formule: SiO2.nH2O
Hardheid: 6
Dichtheid: 1.9 – 2.3
Splijting: geen
Breuk: schelpvormig
Kleur: variabel
Streep: wit
Glans: glas to parelmoerglans
fluorescentie: geel of groen
N.B. Een solid (puur opaal) kan in water worden gelegd,
opaal-doubletten en -tripletten NOOIT.
Wat is opaal?
Opaal is een vorm van silica (kiezelaarde) chemisch gelijk aan kwarts maar het bevat water in zijn minerale (=anorganische) structuur. Kostbaar opaal bevat in het algemeen 6-10 % water en bestaat uit kleine silica bollen in een regelmatig patroon gearrangeerd.
Opaal komt voor in een grote verscheidenheid. De kleur in een kostbare opaal wordt veroorzaakt door het regelmatige reeks van silica bollen en leemtes die het witte licht afbuigen en breken in de kleuren van het spectrum. De diameter en verdeling van de tussenruimten is oorzaak van de kleurschakering van de opaal.
Kleine bollen (ong. 150-200nm; 1nm=10-9 M) geven een blauwe kleur te zien terwijl grotere bollen (350nm) een rode kleur produceren. Een opaal met een rode kleur kan het gehele spectrum aan kleuren tonen.
De kleur van opaal hang ook af van de hoek van licht inval en kan veranderen of verdwijnen wanneer de edelsteen wordt gedraaid. In pot opaal zijn de silica bolletjes te klein of onregelmatig gearrangeerd om kleur te tonen.
Geologie van opaal
Al het kostbare opaal in South Australia verschijnt in rotsen die de verwering gedurende de Tertiaire Periode (1.8-70 miljoen jaar geleden) zijn ondergaan. Het verweringsproces brak de mineralen van de rots af en produceerde kaolien (klei) en oplosbaar silica. Het creëerde ook holtes in de rots door zich oplossende fossiele schelpen en oplosbare mineralen. Deze holtes, samen met breuken in de rots voorzagen wegen voor ondergronds water dat de oplosbare silica bevatte. Periodieke verlaging van de waterstand, mogelijkerwijs veroorzaakt door klimaatveranderingen vervoerden rijk aan silica-oplossingen naar beneden naar de afzettingen van opaal in de holtes van de rots.
Geologen hebben vastgesteld dat opaal een relatief jonge edelsteen is en men neemt aan, dat de Australische opalen in de Krijttijd ongeveer 65 – 135 miljoen jaar geleden zijn ontstaan.
De voortgang van de kiezelzuurafscheiding die tot de vorming van opalen voerde, gebeurde in het Tertiair, dus ook in de laatste 70 miljoen jaar.
Onderaardse waterlopen loogden kiezelzuur uit het geërodeerde sedimentgesteente uit, die ze zolang met zich mee voerden, tot zij in open ruimten tot rust kwamen. Hier verzamelde zich het kiezelzuur op de bodem, waar zij onder de wisselwerking van voorgezette verrijking en waterverdamping langzaamaan tot opaal verstart. Dit ontstaansproces verklaart waarom opaal soms op bepaalde plaatsen in brede banden in de rots voorkomt en op andere plaatsen in het kleinste steenspleten is opgeslagen.
|
 |
|
|
|
