|
|
|
Delving
Het ondergronds delven is indertijd begonnen in Hongarije en veel van deze opaal was van mindere kwaliteit. Dit was de enige bron van Europees opaal tot de Spanjaarden terugkwamen uit de Nieuwe Wereld met veel mooie stukken Azteeks opaal.
Wanneer de Australische opaal op de markt komt rond 1890 geven de Hongaarse mijnen aan dat dit niet echt is. Waarschijnlijk omdat edelstenen met zoveel schittering nog niet eerder waren aangetroffen. De vraag naar opaal verminderde en de Hongaarse mijnen sloten.
Opaal is een van de weinige mineralen die nog vrij gemakkelijk kunnen worden gedolven door één mijnwerker. De eenvoudigste vorm van delven is door af te dalen in een mijnschacht met een pikhouweel en een schep. De mijnschacht wordt bewerkt met pikhouwelen en explosieven. Een kleine pikhouweel of schroevendraaier worden gebruikt om gevonden opaal te verwijderen.
De meest mijnschachten komen nu tot stand met het type Calweld boren, deze worden gebruikt om verticale openingen te maken met gebruik van een aardboor in de vorm van een emmer met ongeveer een meter diameter. Deze uitrusting wordt ook gebruikt voor onderzoek.
Afvalmateriaal, of andere rommel van de mijnschachten en boorgaten werd in eerste instantie door emmers met een windas handmatig omhoog gebracht. Nu worden electrische windassen of automatische emmerkiepers gebruikt. Aanjagers op trucks gemonteerd functioneren als stofzuigers worden inmiddels ook gebruikt om afval naar boven te brengen.
Sinds de jaren 70 zijn er in hoog tempo meer machines in gebruik genomen.
Noodling: een geliefde toeristenbezigheid
Veel autochtonen leven van het zoeken naar stukken kostenbaar opaal in de bergen afgedankt afval. Er zijn zelfs noodling-machines waar afval langs ultraviolet licht wordt geleid in een donkere omgeving. Het ultraviolette licht veroorzaakt in het opaal een fluorescentie van helder wit, die het mogelijk maakt het (opaal)afval handmatig te sorteren.
|
 |
|
|
|
